Sveinninn sem undi sér ekki meš įlfum
J.Į.I. -- Eftir handriti Jóns Žóršarsonar į Auškślu.

Noršur ķ Žingeyjarsżslu hvarf eitt sinn drengur į fjórša įrinu. En aš viku lišinni fannst hann undir hįum klettum er voru ķ nįnd viš bęinn. Voru žį žrjś fingraför į kinn hans.
En er hann var spuršur hvar hann hefši dvališ sagšist hann hafa veriš į bęnum žarna og benti žeim žar į er žeim virtust vera klettar einir. Sagši hann aš žar byggi įlfafólk og hefši žaš viljaš heilla sig en hann sagšist ekki hafa getaš boršaš hjį žvķ žvķ allur matur hefši sér sżnst maškašur. Hefši žaš žį séš aš ekki hefši oršiš um sig tętt og hefši žvķ gömul kona leitt sig brott og sagt aš hann skyldi žó bera žess menjar aš hann hefši dvališ hjį įlfafólki, slegiš sig kinnhest og gengiš sķšan burt.

Eftir žetta ólst drengurinn upp, mannašist vel og varš merkisbóndi. Eitt sinn reiš hann, er hann var oršinn gamall mašur, fram hjį klettum žeim er hann fannst undir og kvaš hann žį vķsu žessa:

Žessar klappir žekkti ég fyrr,
žegar ég var ungur.
Įtti ég vķša į žeim dyr,
eru žar skįpar fallegir.