Undir hástokkum hrímbrýndra kletta
hrannir á strandborðum æða og detta,
þar bergnökkvinn mikli í brimhafs-röst
beitir í norðrið grótvörðu stefni.
Um fjallanna lyfting fallbylja-köst
feykja snjólöðri, biturt og hast.
En heiðin við fannsvæfla hvílir sín efni
hjarnþiljum undir, í draumlausum svefni,
og dregur stormandann djúpt og fast.
Í svartnætti Ísland sig hvílir og hylur.
Helgaddinn flýr hver lifandi ylur.
Hver uggi leggst dýpra undir hafstormsins hrönn.
og heitar hvert fuglsnef í vænginn sig grefur.
Héruðin grúfa sig grafin í fönn,
gróthöfgar þekjurnar drúpa um rann.
Hvern andardrátt nóttin í nákyrrð vefur.
Neistinn í hlóðinni skjálfandi sefur.
En álfheimur logar um mold og mann.
En dalbúa-rekkjan í duliðs-bjarma
ber daglúðan þegn hinna stundlegu harma
með gleymskunnar helfró um hvarm og kinn,
haldinn af römmum fjarlögum seiði.
Svefnveran starir í sjálfa sig inn,
milli sálar og líkams í jarðfjötrum enn;
svo hefst hún og leggur sitt hold í eyði;
en hvílan bíður sem opin leiði,
að mannseðlin tvístruðu tengist senn.
Sálin, hún líður í ljósvakaheiminn,
en líkamans svipur í draumageiminn
burt, - inn á dalalönd dularbleik.
Þar dregur hann ást undir töfranna þak,
sæt eins og ilmur af sólvermdu rjóðri
sár eins og vorþrá í ungum gróðri
og öflug sem fjallbrjóstsins andartak.
Við steindyrnar miklu blakkar og byrgðar
hans brúður stendur í miðju hirðar,
fegurst í dísanna dýrðarsveim,
drottningin, skuggi engilsins myndar.
Hún sjálf á ei líf í sólarheim,
en sér yfir náttlandsins yztu þrim
án drottins og trúar, án dyggðar og syndar -
til dauðans hún streymir sem niður lindar
og sekkur í afgrunnsins eilífa brim.
Huldusjónir við húmbrá loga
sem himnaljós undir kvöldlofts-boga.
Slæðuský falla af faldinum lágt
um fjallbláma-skikkju með ísperlu-saumi.
Barmurinn lyftir línbylgjum hátt,
sem logfönnin mjúkur, hvelfdur og frjáls.
Snortin af minning frá mannheims glaumi
mánaljós höndin leikur í draumi
við hrímrósa-men um mjallarháls.
Ljósgjafahamrarnir hvelfast inni.
Þar hverfir draumkonan manninum sinni. -
Þar gleymist hans eiginn svipur og sál
við seiðbros og stormkossa bjargsins vættar.
Í leiðslu hann teygar ljúflingsins mál,
hver lífsins minning er drukkin í hel,
sem dökknandi skíma glugga og gættar
dregst gríman á svip hinnar mennsku ættar,
og álfsgervið hylur hans þanka og þel.
Af tvískiptu eðli er þeirra hjarta,
eins og dægrið, hið myrka og bjarta.
Það líða og sveima í lognhljóðri kyrrð
ljósbornir svipir og náttsvartar myndir.
Þar lifir og breytir bergkóngsins hirð,
sem börnin gleymin á sofandi jörð,
almætti þankans eldana kyndir,
með óskinn spretta fram svalandi lindir,
og kviknar moldar og himins hjörð.
Sem himnar sig spegli í hafdjúpsskauti,
skín höllin í slæðum af flogagulls-skrauti, -
þar festir ei sjón á djásnanna dýrð,
þau draga og seiða með flýjandi bjarma.
Ein gimsteinanótt, engu nafni skírð,
einn niður og kliður, sem þaggar öll orð, -
og baugar og sylgjur við blækvika arma,
blómknýti af fegurð, ilmi og varma,
við þrúgu og aldina blikandi borð.
En jökulfró er yfir jöfurs hvarmi,
járnhörð er brúnin og galdur í barmi,
en augun rafsnör með reiðiblik,
sem rökkurneistar í glerhalls-móðu.
Lundin er göfug, grimm og kvik,
gaddkaldur viljinn og hyggja spök.
Svo bærist ei ósk í hjarta hljóðu,
svo heillast ei mannsbarn af klettanna þjóðu,
að lesi hann ei þess rætur og rök.
Hann sér, hvernig aflið í efninu kvíslast,
hve andinn í smáæðum ljósvakans hríslast
frá heli til lífs, með brú við brú,
þar bifrastir hólpnu kraftanna strengjast. -
Hann sér, hvernig grípur hans föla frú
með feiga sál í eitt mannlífsins strá. -
Í halrtanu dæmda hann orminn sér engjast,
sér armlögum banvænum vígjast og tengjast
draumsvip og álf - undir árlogans brá.
- Og morgunsins elding slær hamranna hurðir.
Hvelfingin steypist í kolgráar urðir.
Í töfranna veröld er dagur dóms, -
hún dvínar og hjaðnar í skímu mjallar.
Síðustu leifar hins hrapandi hljóms
hverfa í uppnámi þursa og raums.
Svefnaugun stara. Sjón þeirra hallar.
Sólgeimur dregur þau, blindar og kallar
til vökunnar helkalda voðadraums.
