Heyrði ég í hamrinum
eftir Huldu
Fengið af heimasíðunni: Álfar og huldufólk

"Heyrði ég í hamrinum" huldumeyjar syngja, silfurklukkur hringja í sumarfriði. Kyrrt var inni' í hvamminum, - kvíða og von ég gleymdi, ljóst og vært mig dreymdi með lágum niði. Bak við heiðahöllin breið, hraun og græna móa heyrði ég smalann hóa, hljómurinn barst með dröngum. Glóey rann og geislinn brann glatt á fjallavöngum.   Þei, þei! - Þei, þei! Þetta er fagur rómur! Undarlegur ómur yfir holtin líður, grátþrunginn, þýður:   Röðull hnígur, húmið stígur, heiðlóan að hreiðri flýgur; vindinn dreymir, döggin streymir, dalurinn vefst í þokuhjúp. Nú er fagurt fram við djúp! Aftanbjarma yfir hvarma Ægis hefur sunna breitt, sæ og himin saman skeytt, þeir sýnast ljóshaf eitt. Græðismeyjar út við eyjar geislum skreyttar ganga í dans, leiftra, stíga lækka, hníga, lykja skerin hvítum krans; köllin berast inn til lands. Hefring, Kólga Himinglæfa hæstar gnæfa, dansa, syngja, svella, ólga Dúfa' og Bylgja bjartar fylgja, Bára, Unnur, Blóðughadda, káta Hrönn með hvíta tönn veit ég yst á vogi stadda. Hafið þrái´ég! Hvergi má ég yndi festa utan þar; ást mín býr í djúpum mar. Grætur, grætur gígja mín, gullnir strengir skjálfa; svæfi ég alla álfa áður en dagur skín, áður en bjartur dagur skín. "Ekki heiti ég Eiríkur þó ég sé það kallaður, ég er sonur Sylgju sem bar mig undir bylgju." Átti ég háar hallir bláar, ljósar reiti, liljur grænar, perluval í sævarsal, flogagull og gígjur vænar uns mig seiddu í djúpan dal dætur huldu, dætur huldu mig í háum hömrum duldu! Finn ég hvorki frið né ró, fjöllum kringdur langt frá sjó, hárri luktur hamraþró. Hef ég aldrei grátið nóg? - "Allar mínar sorgirnar bind ég undir skó". Heitur er harmur minn en hlæja verð ég þó.