Ķ tungsljósi į ķs yfir Tungufljót ég reiš,
teygša ég žar hestins į snarpasta skeiš;
en višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Hart greip hann sprettinn og sparši ei afl,
spegilhįlt var svelliš og stęltur var skafl.
En višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Allt ķ einu fęldist og frżsaši hįtt
fįkurinn og öfuga snerist ķ įtt.
Žvķ višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Gat ég aš lķta, hvar įlfa fimur fans
fetaši śt ķ vatniš og sté žar ķ dans.
Jį, višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Hver um annan kyrpingur kęnlega hljóp,
köldum geislum stafaši fölvan į hóp,
svo višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Annarleg sveif mér žį löngun ķ lund,
lysti mig aš sękja žann kynlega fund;
en višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
En ei fékk ég hestinum otaš śr staš,
og lof sé Guši fyrir, hann bannaši žaš,
žvķ višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
Žvķ žar sem įlfar frömdu sinn feiknstafaleik,
feigšarhylur gein žar, og spöngin var veik,
svo višsjįlt, višsjįlt er į vetrardegi vötnin aš rķša.
