Er fjalla tinda forna þekur alla
í frerum vinda "býsn drífu salla",
og hvítna háar heiðar
af himinbornum snjó,
en norðurljós um leiðar
þar lýsa mönnum þó -
Þorrablót þá er gott að halda,
Þorrablót þýði limu kalda,
Þorrablót!
Við þekkjum allir ætt hins forna tiggja,
er við stefnum hér nú blót að þiggja.
Þó svalbrjóstaðan segi
oss seggir tíðum þann,
við æðra höldum eigi
nú annan neinn enn hann:
svinn og svöl, að sögum feðra vorra,
svinn og svöl sögð er ættin Þorra,
svinn og svöl!
Af gamla Snæ er sagt á margar leiðir,
en sannleik allan reyndin bezt þó greiðir:
hann lifði fyrir löngu
og lifir enn um stund,
i hreti opt hollur ströngu,
en helzt þó Ísagrund -
Frosta bur frægur þótti mengi,
fyrri hver framan taldi lengi
Frosta bur.
Því maklegt er að minnast hans i ljóðum,
hann margan veitir hagnað norðurþjóðum!
Og dætur á hann dýrar,
þær Drífu bæði og Mjöll,
svo hollar mjög og hýrar,
og helzt um eyðifjöll!
Kára kyn kuldann þolir vetra,
Kára kyn kveðum mörgu betra,
Kára kyn!
Nú frá er sagt, hve fornir lýðir töldu,
er Fornjóts buri sér að árum völdu;
þeir vissu hvað þeir vildu
og voru fremri því,
er norna sköp þeir skildu,
opt skötnum heimi í:
Þorri þeim því var blótinn tíðum,
Þorri þeim þótti nýtur lýðum,
Þorri þeim!
Og barna Snæs hann sjálfur er hinn mesti,
er snjóa ríki tíðt á grundu festi:
hann byrgir svo til bjargar
með breðafönnum jörð
og rætur miðlar margar
í móaborðin hörð -
Gorr og Norr, Gó er sjálf hin þriða,
haust og vor hans við köllum niðja,
haust og vor!
Nú sólin var í suðurheim um stundu
og svellin þekja vora fósturgrundu!
En, Þorri, hlífðu henni
og herðu merg og blóð,
svo kuldans eigi kenni
né klaka ráða þjóð!
Kári þó kveði ljóðin hríða,
snifin snjó sæld hún megi bíða,
snifin snjó!
En álfröðull er endurborinn nýja
í öllum heimi vekur frjófgan hlýja,
um Þorra og Gó að gæðum
þess getið verður þjóð,
hvern bjarnaryl í æðum
þau ólu norðurslóð -
Sumri mót síðan grænka hlíðir,
álfablót á þa fold sem víðir,
álfablót!
Svo látum oss að lokum þess nú biðja,
að land þeir styði, alla Fornjóts niðja!
Svo eldur og ægir bæði
að auð því verði og seim
og farmönnum um flæði
enn fleygi byrinn heim!
Verði vor! þiggðu blótið Þorri!
þrek og þor þjóð að efla vorri,
þrek og þor!
