Hevjið í homrum
harðmælta kvæðið,
villu valkyrjur,
vetrarins børn,
tit mínar frælsu,
froysandi hvirlur,
føddar av ódn.
Hastið í hernað
hamranna døtur,
vekið til veldis
vilt glaðustrok;
gravið frá grunni
goysandi orrusturok.
Ramar eg risti
rúnir, ið rinda
ravni ræ.
Sanna skal Sigmundur:
Tróndur trøllsterkur kvað.
Verjast skal Valhøll,
ið vølvur veittu
miklum norðlanda
monnum til mið.
Eydnast at inna
ei skal Sigmundi
eystlanda sið.
Fjallfríðu Føroyar,
ramasta rúnin
ritað av gudum
um einstakra rætt!
Trygdareið Tróndur
hann treystligt at verja
svór síni ætt.
Hevjið í homrum
harðmælta kvæðið,
villu valkyrjur
veitið mær vørn.
Fram móti Sigmundi
skip hansar sorandi,
land honum forðandi,
fram móti kristni,
kirkjurnar brótandi,
Tróndur til Tórs og Óðins er blótandi,
høgt kvøður heiðin ørn.
