Loftvitar
(Sagnir ýmsra)
Íslenskar þjóð-sögur og sagnir, hefti VII. Safnað og skráð hefur Sigfús Sigfússon. Víkingsútgáfan, Reykjavík 1945.

Þegar mikil stjörnuhröp eru, þykja þau boða stórviðri úr þeirri átt, sem stjarnar fellur í. Það er gagnstætt því, sem vígabrandar og hnettir gera, þegar þeir eru veðurboðar. Þegar menn aðgættu tungl um kvarteraskipti, þótti mega sjá fyrir væntanlegt veðurfar, svo sem af rosabaugi. Stafnahvass máni, þ.e. máni með hvössum oddum, þótti boða storma og veðurhörkur. Grúfurlegt tungl sagði aftur fyrir skipskaða.
Tíbrá eða tíðbrá þykir vita á gott, sem eigi er ótrúlegt, því að hún sést einungis í góðri tíð og landátt, samfara loftkviki og hillingum. Loft eða vindur og vatn skapa veður í félagi; því segir í ævintýrum: "Vindurinn stendur vatnið í, og vindurinn stendur aftur úr því:" Mikill frostbelgingur í vötnum boðar hláku.