Likhalmen
Hallvard Bjånes i Frå Fjon til Fusa 1957, s 135.

Når dei brende likhalmen, hadde dei den skikken sume stader at dei etla litt av halmen til gravferdsdagen. Då gjekk ein mann etter kista og kveikte og brende små dottar av halmen til dei var komne eit stykkje veg frå heimen. Skulde vera for at den døde ikkje skulde «gå heim att».